شامورتی بازی
مقاله جالبی را در http://yarsan.web.surftown.se مشاهده کردم که جناب عرفان قانعی فرد در پاسخ به مقاله جلایی پور مندرج در روزنامه شرق نگاشته بود که بخشهایی از آن را می آورم:
در آن هنگام به واقع حزب دمکرات خواهان اجرای نقش فعال در توسعه انقلاب ایران بود و احیای فرهنگ کردها را ضروری می دانست، در اوایل هم دولت موقت ایران و رئیس جمهور نخست ایران یاری و مساعت و مشارکت آنان را پذیرفت، اما متاسفانه دو نفر به تزریق یک گفتار تعصبی و منفی پرداختند که موجب پیدایش این تفکر و اندیشه بیمار شد، که گویا کردها قصد تجزیه طلبی و ضدیت با انقلاب نو پای 1357 را دارند و آن دو نفر آیت اله بهشتی وخلخالی بودند.
در حالی که حدود 11 دیدار رسمی از طرف سران کردها با مقامات مرکزی صورت گرفت، کلیه گفت وگوها بر اساس صلح و ارامش و توسعه بود و کردها آرام و متواضع و متعهد شدند، اما دولت مرکزی با قهر و غضب رفتارکرد؟! و آن اندیشه بیمار و بدون اساس منطقی همچنان باقی ماند و هنوز هم فرد مدعی اصلاح طلبی همچون حضرتعالی گاه وبیگاه آن فعالیت ها را مذموم و مطرود می نامد در حالیکه نمی دانم هدف و مقصود شما چیست؟
کردهای عراق و ترکیه هم نظری بیافکنید. "تبعیض فرهنگی و قومی" و "محرومیت اقتصادی" در همه جای ایران بود، جنبش قومی در میان همه ایران بود، خوزستان، سیستان، خراسان، آذربایجان و… همگی در موفقیت جنبش خود جوش و مردمی انقلاب 1357 نقش فعال داشتند، چگونه می توان پرسید چرا در جریان انقلاب فقط در مناطق کردنشین شاهد یک جنبش قومی تمام عیار بودیم؟ و چرا باید اعتبار این سخن و سوال شما را پذیرفت؟